All Girl Summer Fun Band : Looking Into It

Tiu ĉi albumo estas logika progreso post kvinjara paŭzo kaj la foriro de unu membro. La muziko venas el la sama muldilo kiel la aliaj albumoj duondekjaro pli frue, kaj kompreneble tiel. Ili provas ĉi tie reprodukti la sonon kaj la senton de siaj pli fruaj regristaĵoj. Malgraŭ tio, la albumo sonas malsame. La bando konstatas, ke kvin jaroj estas pasintaj, kaj tiu ĉi fakto manifestas sin en la muziko. La grupo estas tute kreskinta ĉi tie, kaj ili provas rekapti sian perdintan tempon. Ŝajne, ili sukcesis. La nova albumo rigardas la pasintecon tiom, kiom ĝi rigardas la estontecon, kaj sekve venas la titulo, kiu anglalingve volas diri “rigardante ĝin”. Eble Looking Into It ne estas tiel strikta kiel 2, sed ĝi estas aro de bonegaj popkantoj malgraŭe.

An Albatross : The An Albatross Family Album

Mi supozas, ke la bando ne povis farinta ion pli interesan kun ilia nuna sono. La lasta albumo, ilia unua, estis bona kaj interesa afero ĉar la bando ekde tiam nur estis apreriginta du tre mallongajn registaĵojn. Malbonŝance, ne estas multe da variaĵoj, kiujn oni povas fari kun la sono de tiu ĉi bando. Kiel aliaj bandoj, kiuj havas tre specifiajn sonojn per kiuj ili difinas ilin mem, ekzemple Beirut kaj The Dresden Dolls, ilia stilo ne ŝanĝiĝis multe ekde la unua albumo al la dua. Pro tio, la albumo mem estas iom malinteresa afero, kiu ŝajnas esti ia vario de la sono de la bando. Malbonŝance, tiu ĉi ne eĉ estas tiel bona, kiel la unua albumo, kiu eble ŝajnis esti indikaĵo de progreso. Mi ne diros, ke la bando ĉesu fari muzikon, sed tiu ĉi albumo min mirigas, ĉu ili faros iun muzikon interesan estontece.

Squarepusher : Just a Souvenir

Ho, ve. Ekde la bonega Ultravisitor de 2004, Squarepusher kontinue profundigas tiun ĉi truon en kiu li estas. La albumoj estas tre poluritaj, kaj tamen tio ĉi mem ne estas malbona, ili ne reprezentas ion ajn el lia pli frua verkaro. Hello Everything almenaŭ bonis kelkmaniere, sed tiu ĉi albumo estas preskaŭ neaŭskultebla. Tom Jenkinson ankoraŭ estas tre bona muzikisto, kiu ludas tre bone basgitaron kaj drumon (kaj supozeble, gitaron ankaŭ), sed eble tio estas kial la albumo tiel frustras. Oni povas aŭdi ekzemplojn de lia sperteco ĉi tie, sed la produktado kaj la sentaŭga ĝenroŝanĝado fuŝas la albumon ege. Krome, nur ĉar Jenkinson estas sperta muzikisto ne certigas, ke liaj albumoj estos bone skribitaj ankaŭ -- tio nur signifas, ke la muziko estos bone ludita. Krom malmultaj momentoj inspiritaj, mi almenaŭ ne povas aŭskulti tion ĉi; mi jam ne povas kredi, ke Squarepusher estas perdinta lian kapablecon fari muzikon specialan.

Jandek : Glasgow Sunday 2005

Eble la nura muzikisto, kiu povas aperigi ĉiujn el siaj koncertoj KD-e, Jandek estas kameleono koncerte. Dum kelkaj koncertoj ŝajnas esti etendaĵoj de lia verkaro studia, kelkaj aliaj tute malsamas. Tiu ĉi estas unu el la malsamaĵoj. Rezoneble, ni lin aŭdas paroli unuafoje je Glasgow Sunday 2005. Veras, ke li faris tri albumojn sen muzika akomponado je la komenco de la jardeko, sed je tiuj albumoj, li ŝajnis kanti la kantojn tiamaniere, ke la kantis je liaj aliaj albumoj. Ĉi tie, estas granda rakonto unuakante, preskaŭ tute parolitan, alterne kun kaj sen muziko. Reaperas ĉi tie la harmoniko el kelke da liaj pasintaj verkoj. Je la dua kaj fina kanto, Jandek nek parolas nek kantas; li ludas drumon, kaj estas virina kantado unuafoje ekde la komenco de la naŭdekaj jaroj, kune kun la unika improvizado de koncertoj de Jandek. Ŝajne, la albumo interesas eĉ por tiuj, kiuj ne estas ŝatantoj de lia kutima muziko. Post kvindek kvar albumoj tra tri jardekoj, Jandek ankoraŭ sperte povas produkti kaj ekzekuti novajn ideojn.

Boduf Songs : How Shadows Chase the Balance

Mat Sweet el Boduf Songs estas genio. Li komencis kun sia albumo Boduf Songs, apenaŭa kolekto de popolmuzikaj kantoj laŭ la stilo de Nick Drake, daŭranta malpli ol tridek minutoj. La proksima albumo, Lion Devours the Sun, li kontinuis evolui tiun ĉi stilon, kaj vaste uzadis simplajn akordstrukturojn, sed samtempe sukcese faris belegan aron da kantoj. Nun, li estas atinginta novan mejloŝtonon kun How Shadows Chase the Balance; malrapide, sed nenegeble, li estas progresanta kun ĉiu albumo. Plej interesas, ke ĉiu albumo estas bonega afero, kaj ĉiu malsamas ete. Ete, sed sufiĉe. Ĉi tie, li evoluas plu sian kantskribadon diversmaniere, aldonante pliajn instrumentojn (eĉ drumon) kaj pliajn harmoniojn al siaj kantoj. Tio ĉi ilin donas aspekton pli ofte trovata en popmuziko, sed samtempe bele konformante al la stilo de muziko, kiun faras Boduf Songs je tutaj el liaj albumoj. Iĝas pli kaj pli malfacile kompari lin al aliaj muzikistoj, kaj tio multe ekscitas en tiu ĉi mondo de maloriginaleco.

Merzbow : Eucalypse

Kiel aliaj albumoj de Merzbow, ĉi tiu estas tre densa kaj kompleksa afero; nepre mi rekomendas, ke oni aŭskultas per kapaŭskultiloj. Multe da fontoj estas uzitaj por provizi ion vere malagrablan por la aŭskultanto. Diversaj tavoloj da varispeca bruo komponiĝas la kvin partoj de tiu ĉi verko, kiu evidente protestas kontraŭ la senarbigo en Aŭstralio. Kompreneble. Iel, ne gravas multe, ĉu la muziko ne vere spegulas la mesaĝon. Ĝi pece tro longas, kaj ĝi similas al la aliaj eroj de la verkaro de Merzbow, sed, ĉu ĉi tiuj povas ankoraŭ vere esti kritikoj pri unu el liaj verkoj? Se oni tre ŝatas je Merzbow, tiu ĉi albumo bonegas pro ĝia bela pakumo ligna kun ĝiaj gravaj mesaĝo kaj informo, kaj se la plej frenezaj ŝatantoj de Merzbow volonte pagus 500 usonajn dolarojn por Merzbox, oni nepre ĝuste povus dedukti, ke aliaj, rezoneble pli raciaj, pagus proksimume 30 dolarojn por Eucalypse.

Government Alpha : Tune of Oblivion

En limigita eldono de 50 kopioj, tiu ĉi KD-R de la bruestro japana Government Alpha ne ajn elrevigas. Kiam oni pensas pri japanaj brumuzikistoj, nepre oni pensas de Merzbow kaj malmulte plu. Estas tial dirinde, ke Tune of Oblivion atentindas multe pli ol iu lastatempa albumo de Merzbow. Ĉi tiu estas unu el la plej bonaj brualbumoj, kiujn mi estas aŭdinta lastatempe – ĝi nur paŭzas por emfazi la nelimigitan akrecon de la bruo mem. Plue, ĝi ne iĝas iel enuiga tra ĝia 42 miuntoj kaj tri kantoj pro ĝia ŝanĝemeco. Mi nepre kredas, ke Merzbow lernu de Government Alpha, kiel oni faras longan (sed samtempe interesan) brukanton. Se oni interesiĝas pri bruo, aŭ se oni kredas, ke ĉiu bruo sonas tro simile, tiu ĉi albumo forte rekomenditas. Oni nur esperas, ke liaj estontaj albumoj pli vaste haveblas.

Ida : Lovers Prayers

Komence, mi kredis, ke tiu ĉi albumo estis nur unu el la verkaro de Ida. La tuta afero belas tielmaniere, ke unike estas de Ida, sed, ĉu tio sufiĉas? Post aŭskulti la albumon multfoje, mi konscias, ke la albumo estas pli ol nur malgravaĵo. Ida havas specifan sonon tiel, ke siaj albumoj ofte similas kiam oni ilin aŭskultas unuafoje. Nekonate al la aŭskultanto ĉiutaga, la bando ete evoluigas sian sonon inter ĉiu albumo. Pro tio, Lovers Prayers ne ŝajnas diri multon komence. Ripetaŭskulte, oni malkovras, ke ĝi nur estas registraĵo pli subtila ol la lasta, Heart Like a River; pli mallaŭte, pli mole, sed atingante similajn pintojn per aliaj rimedoj.

Negativland : Thigmotactic

Albumo preskaŭ tiel stranga kiel la aliaj el la verkaro de Negativland, Thigmotactic enhavas baldaŭ iujn samplaĵojn. La albumo plenas je simplaj popmuzikaj kantoj, kontraste al la lasta albumo, No Business, kiu tute estis komponita el samplaĵoj. Precipe projekto de unu sola membro de la bando, tiu ĉi albumo laŭdire enhavas kunlaboradon inter li kaj la ceteraj membroj. Verŝajne pro tio, estas iom da sameco tra la tuta afero. Kvankam la albumo retenas la ĉarmon unikan de Negativland, ĝi pece antaŭvideblas pro ĝia simpleco. Plejparte, ĝi interesus nur ŝatantojn de la bando, kiuj preferus, ke la bando faru ion pli kiel Escape from Noise aŭ Dispepsi. Tio dirita, estas aŭskultindaj kantoj ĉi tie, sed espereble la bando kontinuas distranĉi kasedbruon inter ĉi tiaj projektoj.

Birchville Cat Motel : Four Freckle Constellation

Kun Four Freckle Constellation, ŝajnas, ke Birchville Cat Motel finfine trovas bonan mezpunkton inter bruo kaj tradicia muziko. Eĉ kun albumoj kiel Our Love Will Destroy the World, kiuj suferis pro malbona mikso de tiuj, evidentis, ke Birchville Cat Motel faris ion malsaman. Mi volis multe ŝati la verkojn, sed mi ne vere povis pro tio. Nu, ĉi tie, facilas aprezi tion, kion la artisto faras. La albumo sukcesas inter multe da ĝenroj, ofte samtempe. Oni povas rimarki erojn ambientajn, bruecajn, kaj dronecajn en la ses kantoj ĉi tie. Kelkaj kantoj havas ritmon, sed aliaj forte gvidatas per nur la gitaroj kaj bruo. Four Freckle Constellation servus kiel bona enkonduko al Birchville Cat Motel, kaj laŭpense lia unika formulo nur estos pliboniĝanta.

Venetian Snares : Detrimentalist

Kontraste al liaj lastaj aperigaĵoj, krom eble Pink + Green, ĉi tiu albumo de Venetian Snares pli similas ol la noktklubeca muziko de la pli fruaj periodoj de lia kariero. Ĉi tie ne estas kordinstrumentoj (krom mallonge en “Miss Balaton”), kaj estas malpli da melodio. La ritmoj kaj samplaĵoj propulsas la dek kantojn, kaj ili memorigas pri kelkaj kantoj de la albumoj de Venetian Snares inter 2001 kaj 2002. La enhavo ne multe flankiĝas de la precipa formulo, sed mi ne pensas, ke tio estas problemo kun ĉi tiu albumo. La albumo sukcese faras ion malsaman rilate al la verkaro de Venetian Snares, kaj oni nepre povas aŭskulti ĝin de tempo al tempo. Oni nur esperas, ke li ekspansias la formulon antaŭ sia sekva albumo.

Autechre : Quaristice

Dum la lasta albumo havis ok kantojn, ĉi tiu havas dudek, kaj la kantoj ĉi tie pli ŝajnas, kiel flekseblaj ideoj ol kantoj. Malbonŝance, kelke da tiuj ideoj tro dependas de la kutima, propra estetiko de la bando. Pro tio, estas ĉi tie kelkaj kantoj forgesindaj. Eble la plej grava eraro estis aperigi pli ol tri horojn da alternaj versioj de la kantoj albumaj; nun ekzistas pli ol horo kaj duono da versioj de la kanto “Perlence”. Malgraŭ tiuj plendoj, mi pensas, ke la albumo estas sufiĉe bona afero sole. Quaristice estas malpli fokusita ol la lasta albumo de Autechre, sed pro tio ĝi sukcesas maniere, esplorante multe da stiloj, kelkajn el tiuj oni ne estas aŭdinta ekde Amber en 1994. Havante kaj bonegajn sekciojn kaj malbonajn sekciojn, ĉi tiu albumo almenaŭ aŭskultindas por ŝatantoj de Autechre aŭ ĝenerale de elektronikmuziko (ĉar ĉiuj ni scias, ke Autechre ankoraŭ estas pli interesa ol la plejmulto de elektronikmuzikistoj), sed la alternaj versioj ne tiel bezonatas.

Off Minor : Some Blood

Ŝajne densigante sian sonon kaj mesaĝon kun ĉiu registraĵo, kiun ili aperigas, Off Minor finfine revenas kun Some Blood, sia unua albumo dum kvar jaroj, kaj maniere sia fina albumo. Kvankam la registraĵo malbonŝance daŭras baldaŭ 20 minutojn, ĝi estas almenaŭ la plej bona registraĵo de la bando krom ĝia bonega Innominate de 2004. Kelkmaniere, Some Blood estas eĉ pli bona: la bando estas kvazaŭ pliboniganta kaj plimallongiganta siajn albumojn per sia intensa fokuso; sia vigleco neniam estis koncizigita ĉi tiel antaŭ. Kvankam oni povas plendi pri la malmulteco de muziko ĉi tie, la ago malfaciliĝas kiam la muziko estas tiel bona. Oni esperas, ke ĝi ne vere estas la fina albumo de ĉi tiu grupo.

Sun Kil Moon : April

Kvazaŭ retrospektivo de lia kariero, April eble estas la plej bona albumo, kiun disponigis jam Mark Kozelek. Antaŭe ĉefmembro de la malrapidkora grupo Red House Painters, li estas partoprenanto en preskaŭ dudek jaroj da muzikaj projektoj. Nun, li estas matura, kaj ĉi tiu albumo ŝajne servas kiel ilo por rakonti siaj mondaj travivaĵoj; malgraŭ ĉio, Kozelek plej sukcesas kiam li skribas kantojn, kiuj tre personalas. La albumo ne urĝiĝas; la kantoj evoluas malrapide, esplorante temojn kaj stilojn muzikajn, sed neniam forlasante la precipan sonon nek ideon. Ĉi tiu albumo enhavas ĉion, kio reprezentas je Mark Kozelek, sed ĉi tiu estas lia albumo plej humila kaj kortuŝa; sole per sperto povas oni fari albumon ĉi tiel.

Daïtro / Sed Non Satiata : Splita Registraĵo

Unue, kiam mi aŭdis, ke ĉi tiuj du bandoj kreis novan albumon kune, mi ĝojis ĉar mi pensis, ke la du jam ĉesis registri novan muzikon. (Ĉiuj ni scias, ke bandoj, kiuj ludas emocihardkoron ne daŭras.) Due, kiam mi aŭskultis la efektivan registraĵon, mi ne ĝin povis kredi. Per ĉi tiu registraĵo, kaj Daïtro kaj Sed Non Satiata aperigas kelke da sia muziko plej forta. Nu, Francujo koniĝas pro sia emocihardkoro tre bona, sed la nivelo de konstanteco ĉi tie min mirigas. Se oni interesiĝas iel ajn per emocihardkoro, ĉi tiu albumo bezonatas.

Sonic Youth / Mats Gustafsson / Merzbow : SYR 8: Andre sider af Sonic Youth

Sonic Youth kaj Merzbow finfine ludas kune je SYR 8: Andre sider af Sonic Youth. Kiel tradicie kun ĉi tiu serio de registroj, la titoloj estas alilingve anstataŭ la denaska angla de Sonic Youth; ĉi-foje, ili estas dane. Kune kun Mats Gustafsson, kiun mi ne konis antaŭ mi aŭskultis ĉi tion, la muzikistoj ĉiuj prezentas tre bonajn spektaklojn. Ili konvene kaj inteligente improvizas, kaj aŭskulti ĝin estas ĝojiganta afero. Andre sider af Sonic Youth estas 58-minuta, senhalta kompozicio prenita el spektaklo ĉe la Roskilde Festivalo, io pri kio mi dankemas; studia registro ne plene kaptus tion, kion ĉi tiuj muzikistoj faras plej bone.

Enkonduko

Ĵus mi decidis provi relerni ĉi tiun belan lingvon, kiun mi stulte forgesis. Ĉi tie, mi pensas, ke mi dokumentos mian progreson. Se iu el vi parolas la lingvon kaj rimarkas, ke mi eraras iel, bonvolu ne heziti korekti min. Mi pensas, ke mi legos ofte la PMEG-on por, ke mi povas relerni la reguletojn, kiujn mi forgesis.

Antaŭ tri jaroj, mi eklernis ĉi tiun lingvon. Mi povis paroli ĝin iom bone ĝis aprilo 2007, kiam mi decidis ne plu paroli nek praktiki la lingvon. Mi lernis (kaj ankoraŭ lernas) la hispanan kaj la francan lerneje, kaj mi decidis, ke mia studo de ĉi tiu lingvo estis kompare malgrava. Mi ankaŭ supozas, ke min ekĉagrenis tiuj leteroj de ELNA, kiuj min petis, ke mi donu monon al ili. Dum mi ne pensas, ke mi pagos centojn da dolaroj por aliĝi al ELNA, min denove interesas la lernado de la lingvo.

Mi ne certas kiel ofte mi afiŝos ion ĉi tie, sed mi esperas, ke la konservado de ĉi tiu blogo min helpos plibonigi mian lertecon de la lingvo iel ajn.