Venetian Snares : Detrimentalist

Kontraste al liaj lastaj aperigaĵoj, krom eble Pink + Green, ĉi tiu albumo de Venetian Snares pli similas ol la noktklubeca muziko de la pli fruaj periodoj de lia kariero. Ĉi tie ne estas kordinstrumentoj (krom mallonge en “Miss Balaton”), kaj estas malpli da melodio. La ritmoj kaj samplaĵoj propulsas la dek kantojn, kaj ili memorigas pri kelkaj kantoj de la albumoj de Venetian Snares inter 2001 kaj 2002. La enhavo ne multe flankiĝas de la precipa formulo, sed mi ne pensas, ke tio estas problemo kun ĉi tiu albumo. La albumo sukcese faras ion malsaman rilate al la verkaro de Venetian Snares, kaj oni nepre povas aŭskulti ĝin de tempo al tempo. Oni nur esperas, ke li ekspansias la formulon antaŭ sia sekva albumo.