Squarepusher : Just a Souvenir

Ho, ve. Ekde la bonega Ultravisitor de 2004, Squarepusher kontinue profundigas tiun ĉi truon en kiu li estas. La albumoj estas tre poluritaj, kaj tamen tio ĉi mem ne estas malbona, ili ne reprezentas ion ajn el lia pli frua verkaro. Hello Everything almenaŭ bonis kelkmaniere, sed tiu ĉi albumo estas preskaŭ neaŭskultebla. Tom Jenkinson ankoraŭ estas tre bona muzikisto, kiu ludas tre bone basgitaron kaj drumon (kaj supozeble, gitaron ankaŭ), sed eble tio estas kial la albumo tiel frustras. Oni povas aŭdi ekzemplojn de lia sperteco ĉi tie, sed la produktado kaj la sentaŭga ĝenroŝanĝado fuŝas la albumon ege. Krome, nur ĉar Jenkinson estas sperta muzikisto ne certigas, ke liaj albumoj estos bone skribitaj ankaŭ -- tio nur signifas, ke la muziko estos bone ludita. Krom malmultaj momentoj inspiritaj, mi almenaŭ ne povas aŭskulti tion ĉi; mi jam ne povas kredi, ke Squarepusher estas perdinta lian kapablecon fari muzikon specialan.

Jandek : Glasgow Sunday 2005

Eble la nura muzikisto, kiu povas aperigi ĉiujn el siaj koncertoj KD-e, Jandek estas kameleono koncerte. Dum kelkaj koncertoj ŝajnas esti etendaĵoj de lia verkaro studia, kelkaj aliaj tute malsamas. Tiu ĉi estas unu el la malsamaĵoj. Rezoneble, ni lin aŭdas paroli unuafoje je Glasgow Sunday 2005. Veras, ke li faris tri albumojn sen muzika akomponado je la komenco de la jardeko, sed je tiuj albumoj, li ŝajnis kanti la kantojn tiamaniere, ke la kantis je liaj aliaj albumoj. Ĉi tie, estas granda rakonto unuakante, preskaŭ tute parolitan, alterne kun kaj sen muziko. Reaperas ĉi tie la harmoniko el kelke da liaj pasintaj verkoj. Je la dua kaj fina kanto, Jandek nek parolas nek kantas; li ludas drumon, kaj estas virina kantado unuafoje ekde la komenco de la naŭdekaj jaroj, kune kun la unika improvizado de koncertoj de Jandek. Ŝajne, la albumo interesas eĉ por tiuj, kiuj ne estas ŝatantoj de lia kutima muziko. Post kvindek kvar albumoj tra tri jardekoj, Jandek ankoraŭ sperte povas produkti kaj ekzekuti novajn ideojn.

Boduf Songs : How Shadows Chase the Balance

Mat Sweet el Boduf Songs estas genio. Li komencis kun sia albumo Boduf Songs, apenaŭa kolekto de popolmuzikaj kantoj laŭ la stilo de Nick Drake, daŭranta malpli ol tridek minutoj. La proksima albumo, Lion Devours the Sun, li kontinuis evolui tiun ĉi stilon, kaj vaste uzadis simplajn akordstrukturojn, sed samtempe sukcese faris belegan aron da kantoj. Nun, li estas atinginta novan mejloŝtonon kun How Shadows Chase the Balance; malrapide, sed nenegeble, li estas progresanta kun ĉiu albumo. Plej interesas, ke ĉiu albumo estas bonega afero, kaj ĉiu malsamas ete. Ete, sed sufiĉe. Ĉi tie, li evoluas plu sian kantskribadon diversmaniere, aldonante pliajn instrumentojn (eĉ drumon) kaj pliajn harmoniojn al siaj kantoj. Tio ĉi ilin donas aspekton pli ofte trovata en popmuziko, sed samtempe bele konformante al la stilo de muziko, kiun faras Boduf Songs je tutaj el liaj albumoj. Iĝas pli kaj pli malfacile kompari lin al aliaj muzikistoj, kaj tio multe ekscitas en tiu ĉi mondo de maloriginaleco.

Merzbow : Eucalypse

Kiel aliaj albumoj de Merzbow, ĉi tiu estas tre densa kaj kompleksa afero; nepre mi rekomendas, ke oni aŭskultas per kapaŭskultiloj. Multe da fontoj estas uzitaj por provizi ion vere malagrablan por la aŭskultanto. Diversaj tavoloj da varispeca bruo komponiĝas la kvin partoj de tiu ĉi verko, kiu evidente protestas kontraŭ la senarbigo en Aŭstralio. Kompreneble. Iel, ne gravas multe, ĉu la muziko ne vere spegulas la mesaĝon. Ĝi pece tro longas, kaj ĝi similas al la aliaj eroj de la verkaro de Merzbow, sed, ĉu ĉi tiuj povas ankoraŭ vere esti kritikoj pri unu el liaj verkoj? Se oni tre ŝatas je Merzbow, tiu ĉi albumo bonegas pro ĝia bela pakumo ligna kun ĝiaj gravaj mesaĝo kaj informo, kaj se la plej frenezaj ŝatantoj de Merzbow volonte pagus 500 usonajn dolarojn por Merzbox, oni nepre ĝuste povus dedukti, ke aliaj, rezoneble pli raciaj, pagus proksimume 30 dolarojn por Eucalypse.